گاهگه شاید یک ماهی پیر
 مانده و خسته در او بگریزد
وز خرامیدن پیرانه ی خویش
موجکی خرد و خفیف انگیزد
 

یا یکی شاخه ی کم جرأت سیل
 راه گم کرده ، پناه آوردش
و ارمغان سفری دور و دراز
 مشعلی سرخ و سیاه آوردش
بشکند با نفسی گرم و غریب
انزوای سیه و سردش را
لحظه ای چند سراسیمه کند
دل آسوده ی بی دردش را
یا شبی کشتی سرگردانی
 لنگر اندازد در ساحل او
 ناخدا صبح چو هشیار شود
بار و بن برکند از منزل او
یا یکی مرغ گریزنده که تیر
خورده در جنگل و بگریخته چست
دیگر اینجا که رسد ، زار و ضعیف
دست و پایش شود از رفتن سست
 همچنان محتضر و خون آلود
افتد ، آسوده ز صیاد بر او
 بشکند اینه ی صافش را
ماهیان حمله برند از همه سو
گاهگاه شاید مرغابیها
خسته از روز بر او خیمه زنند
شبی آنجا گذرانند و سحر
سر و تن شسته و پرواز کنند

ورنه مرداب چه دیدیه ست به عمر
غیر شام سیه و صبح سپید ؟
روز دیگر ز پس روز دگر
همچنان بی ثمر و پوچ و پلید ؟

ای بسا شب که به مردب گذشت
زیر سقف سیه و کوته ابر
 تا سحر ساکت و آرام گریست
باز هم خسته نشد ابر ستبر
 

و ای بسا شب که بر او می گذرد
غرقه در لذت بی روح بهار
او به مه می نگرد ، ماه به او
 شب دراز است و قلندر بیکار
 مه کند در پس نیزار غروب
 صبح روید ز دل بحر خموش
همه این است و جز این چیزی نیست
عمر بی حادثه ی بی جر و جوش

دفتر خاطره ای پاک سپید
نه در او رسته گیاهی ، نه گلی
 نه بر او مانده نشانی نه، خطی
اضطرابی تپشی ، خون دلی

ای خوشا آمدن از سنگ برون
سر خود را به سر سنگ زدن
 گر بود دشت گذشتن هموار
 ور بوده درخ سرازیر شدن
ای خوشا زیر و زبرها دیدین
 راه پر بیم و بلا پیمودن
 روز و شب رفتن و رفتن شب و روز
جلوه گاه ابدیت بودن

عمر « من » اما چون مردابی ست
راکد و ساکت و آرام و خموش
نه در او نعره زند مجو و شتاب
نه از او شعله کشد خشم و خروش

این بار در این شهر که بادی نمی وزد٬ چه کسی سلام غم‌انگیز مرا خواهد برد؟

این بار کدامین درخت٬ برای نظاره مهمانی رنگهایتان٬ تن مرا خواهد پوشاند؟

این بار کدامین کودک٬ به شکلکِ صورتم٬ در خیابان نخواهد خندید؟

این بار کدامین پسته کور را به امید آنکه - تنها او - به من لبخند زند٬ از جیب بیرون خواهم آورد؟

¤

اینک منم با کوچه‌های بی‌فرجام٬ که پژواک صدای ناله‌هایم را از خشتهایش می‌شنوم؛

اینک منم و نیمکتی که هرگز، طعم غریب ایستادن بر هر دو پایش را، نخواهد چشید؛

اینک منم در انتهایِ زمان ایستاده، بی‌آنکه جرأت برگشتن و لمس سیلی‌هایتان را داشته باشم؛

اینک منم و چهره‌هایی مبهم٬ که در میانِ اشکهایم٬ دهن‌کجی می‌کنند؛

اینک منم با سنگهایِ این آخرین کوه٬ که سرخی جامه‌اش را کز من است٬ انکار می‌کند؛

¤

این روز نحض‌تر از آن است٬ که تواند "انسان"‌ای را هدیه کند؛

اینک،

خسته‌تر از آنم که "باشم".

در حیاط خانه ام امروز٬ ابر کوچکی مهمان بود٬

عرق شرمش بر شیشه چکید٬

خواستم از در بیرون بروم٬ تا پیشانی او پاک کنم.

چشمانم به دیوار اوفتاد٬

آنچه میخواستم زین مردم دور٬

همه پیدا بودند٬ بر کاغذ تلخ:

یک دانه شمع٬ یک بسته طناب٬ یک جام تهی ...

¤

مداد قرمزم - که سردش شده بود - همه اش را خط زد٬

آرام نوشت:

یک بغل شمعدانی زرد.

به دورت نه هفت بار٬

هفتاد بار گشتم.

دستهایم را بر تنت نه یکبار٬

هفتاد بار کشیدم.

در آغوشم آنچنان فشردمت٬

که در نیابی٬ خراش بر تنت٬

مأوای آخرین سفید بر لبم شد.

...

- آن  شهر  گم  نشده  بود!

- مردمانی  که  مهمانی ای  به  ضیافت  شیرینی دود  گرفته  بودند٬

بیش  از  همه ی  آن  خاکها٬

گمگشته

بودند.

...

۴ شهریور ۶۹ بود.

شمعدانی بود.

شمعدانی گل نداشت.

میم نبود.

آزاد نبود.

امروز ٬

شمعدانی بود.

شمعدانی گل داشت.

کتاب بود.

انتظار بود.

خبری نبود.

باد بود.

کتاب بسته نماند.

...

 ....

 زن هراسان گفت:متاسفم که دیر شد!

 مرد بی آنکه چیزی بگوید، آرام روی نیمکت خیس نشست.

 آنها قراری نداشتند

 ...

سلام رئیس!

خانه ما آنقدر کوچک نیست، که در آن، سفره ای پهن نگردد؛

انگار همین دیروز بود... دور آن سفره پاک، همه با هم بودیم.

سماور؛ که بخارش میرقصاند قطرات روی شیشه را؛

شیشه؛ جای تمرین کردن واژه های به سرقت رفته از روزنامه پدر بود

پدر می گفت: خانه از فردا منتظر مهمانی است،

نامش را چند بار خواند،

آشنا بود

نامش را روی شیشه نوشتم،

روزها از پس وعده او میرفتند،

مادرم هر روزگردها را میراند، برگها را میشست و برای مهمان، صبحها چه چایی دم میذاشت!

#

راستی رئیس!

انگار همین دیروز بود که خواهر گریست!

در اشکهایش همه تهدید، همه تهمت...

او خود هیچ نگفت که چرا میگرید،

صدای لغزان، دستهای کبود، گیسهای پریش

انگار او رنجها دیده بود.

چادر مشکی او از فردا، زلفهایش را ربود، روی او را بلعید!

فردای آن روز مادر و خواهر گردها را راندند، برگها را شستند و برای مهمان، صبح چه چایی دم گذاشتند!

#

هان ای رئیس،

چند روزیست، برادر زندان است،

پدر آرام خواند: او نباید میگفت! حرفهایش رئیس را لرزانده است!

سفره صبح، یک نفر تنها شد!

فردای آن روز مادر و خواهر گردها را راندند، برگها را شستند و برای مهمان، صبح چه چایی دم گذاشتند!

#

با تو هستم، ای رئیس!

پدر مرد خوبیهاست،

دستهایش همه زخم از آن کوره داغ،

شیشه ها میچرخاند تا تنگها براندازد،

چند روزیست او صبح را در خانه میماند،

مادرم آرام خواند:

او اخراج است! کوره ها خاموشند، کارگران مشغول هیچند!

فردای آن روز پدر نیز با مادرو خواهر گرد میراندند و برگها را میشستند و برای مهمانمان، صبح چایی دم میذاشتند!

#

آخ ای رئیس!

مادرم دیروز مرد،

هیچ کس دارویش را نداشت،

درد او سخت نبود،

میدانی؟! مرهمش در سرزمین من نبود،

او نباید میمرد!

#

سفره ما امروز خالیست!

سماور در کنار سفره آرام میجوشد،

به سراغ شیشه که میروم،

نام مهمان هنوز روی آن،

قطره ای در میان واژه اش به پایین لغزید!

خواندنش سخت نبود؛

"نفرت"،

گرچه او نام دیگر، روزی داشت؛

#

میبوسمت ای رئیس!

روی خواهر از خانه ما رفت؛

نعره های برادر خانه را ویران کرد؛

با رفتن پدر ویرانه ما بی نان ماند!

مادر نیز زیر اندوه گرد گرفته طاقچه؛ آرام خوابید؛

پس مهمان را چه شد؟!

باز هم بخار , بازهم کودکی , کودکی خودم را در میان بخاری که از قطار برمیخواست می دیدم .... 

کودکی که وقتی در قطار اعلام میکردند "نماز...نماز..."به عشق محو شدن در بخار قطار خواب صبحگاهی را چه ارزان میفروخت !

                                    کودکی که عاشق محو شدن بود   محو....محو....

                ..........هنوز تازه از پلکان ایستگاه بالا آمده بودم و در حال نفس زدن میدیدم کودکی را را که دوست داشت نزدیک قطار رود و در حالیکه سوت مامور قطار را میشنید , دست میکشید بر آنچه دیگران آنرا دود و بخار مینامند و او احساس میکرد بر ابر سوار است. او با من در حالیکه از سالن 4 تا سالن 11 را میدویدم ,  می آمد.......

       چه آشنا بود!! نمیدانم در کدامین اتاق ذهنم او را گم کرده ام؟!

انگار زیر لب چیزی میگفت , شاید مرا صدا میزد ! اما صدایش را نمیشنیدم ! شاید مرا به بازی دعوت میکرد: بازی با دود و بخار و شاید هم داشت به من میخندید که بازی کردن را فراموش کرده ام!

بر میانه راه سنگی است

                              انبوهی سنگ

                                              زیادی علاقه!

نگهبانان کجایند که بیایند ، بروند، بایستند و بپرسند و بپرسند و ...

چراغهای راه روشنند و عابری هرگز ؛

ای کاش میشد پشت سنگها را دید، شاید گودالی باشد در جایی که هیچ کس را انتظاری نیست

    اولین مردی که گذشت هنوز بیاد می آورم و آخرین آنان را هرگز ، شاید آخرین آنان منم؟!!

شاید آخرین مردی که گذشت و به آن سیاهی دور رفت من بودم؟

   ای کاش گودالی باشد که تواند روح مرا در خود جای دهد

         ای کاش گودالی باشد که برخواستن از آن برایم ممکن نباشد

                  ای کاش در آن گودال کس نباشد، جز من که حتی او را هم تحملی نیست

امشب......امشب ماه را نمی یابم ؛ پشت کدامین ابر چشم گذاشته است؟

تا او هم بگوید ساک ساک

 و

 دیگر بار بفهمم که دیر شده است

گودال من تو برخیز !

                           اما مرا در آغوش مگیر!

             تو برخیز !

                          اما صدایم مکن!

برایم وقتی نمانده است

                            هنوز دلهایی برای شکستن

                                    راههایی یرای نرفتن

                                      دیدگانی برای تر کردن

                                       آغوشی برای ماوا گزیدن      

                                                                       هستند که تجربه شان نکرده ام!!

توان فریادم نیست اما اگر روزی رسد که او را صدا زنم ، آیا خواهد آمد؟

             آه هراسانم از آن روز، ................. چرا روز؟

                               شاید هم شب ! ؛................. شاید هم امشب !!!

سنگها را توان شمارش نیست

                                     انتهای این راه به کجا خواهد رسید؟

شاید جایی که در آن گودال هست سنگ هست ماه هست......

ولی نشانی از من هرگز !!

                                                                                   نوید۱۸ آبان