http://barpa.blogfa.com/ fa blogfa.com Thu, 29 Oct 2009 21:26:18 GMT http://barpa.blogfa.com/post-68.aspx  عمر من دیگر چون مردابی ست <BR>راکد و ساکت و آرام و خموش<BR>نه از او شعله کشد موج و شتاب <BR> نه در او نعره زند خشم و خروش<BR> <P></P> <P>گاهگه شاید یک ماهی پیر <BR> مانده و خسته در او بگریزد <BR>وز خرامیدن پیرانه ی خویش<BR>موجکی خرد و خفیف انگیزد <BR> </P> <P>یا یکی شاخه ی کم جرأت سیل <BR> راه گم کرده ، پناه آوردش <BR>و ارمغان سفری دور و دراز <BR> مشعلی سرخ و سیاه آوردش <BR>بشکند با نفسی گرم و غریب <BR>انزوای سیه و سردش را <BR>لحظه ای چند سراسیمه کند <BR>دل آسوده ی بی دردش را <BR>یا شبی کشتی سرگردانی<IMG style="WIDTH: 372px; HEIGHT: 235px" alt="" hspace=0 src="http://barpa.persiangig.com/image/008.gif" align=left border=0><BR> لنگر اندازد در ساحل او <BR> ناخدا صبح چو هشیار شود <BR>بار و بن برکند از منزل او <BR>یا یکی مرغ گریزنده که تیر <BR>خورده در جنگل و بگریخته چست <BR>دیگر اینجا که رسد ، زار و ضعیف <BR>دست و پایش شود از رفتن سست <BR> همچنان محتضر و خون آلود <BR>افتد ، آسوده ز صیاد بر او <BR> بشکند اینه ی صافش را <BR>ماهیان حمله برند از همه سو <BR>گاهگاه شاید مرغابیها <BR>خسته از روز بر او خیمه زنند <BR>شبی آنجا گذرانند و سحر <BR>سر و تن شسته و پرواز کنند <BR></P> <P>ورنه مرداب چه دیدیه ست به عمر <BR>غیر شام سیه و صبح سپید ؟<BR>روز دیگر ز پس روز دگر <BR>همچنان بی ثمر و پوچ و پلید ؟<BR></P> <P>ای بسا شب که به مردب گذشت <BR>زیر سقف سیه و کوته ابر <BR> تا سحر ساکت و آرام گریست <BR>باز هم خسته نشد ابر ستبر <BR> </P> <P>و ای بسا شب که بر او می گذرد <BR>غرقه در لذت بی روح بهار <BR>او به مه می نگرد ، ماه به او <BR> شب دراز است و قلندر بیکار <BR> مه کند در پس نیزار غروب <BR> صبح روید ز دل بحر خموش<BR>همه این است و جز این چیزی نیست <BR>عمر بی حادثه ی بی جر و جوش<BR></P> <P>دفتر خاطره ای پاک سپید <BR>نه در او رسته گیاهی ، نه گلی <BR> نه بر او مانده نشانی نه، خطی <BR>اضطرابی تپشی ، خون دلی <BR></P> <P>ای خوشا آمدن از سنگ برون <BR>سر خود را به سر سنگ زدن <BR> گر بود دشت گذشتن هموار <BR> ور بوده درخ سرازیر شدن <BR>ای خوشا زیر و زبرها دیدین <BR> راه پر بیم و بلا پیمودن <BR> روز و شب رفتن و رفتن شب و روز <BR>جلوه گاه ابدیت بودن <BR></P> <P>عمر « من » اما چون مردابی ست <BR>راکد و ساکت و آرام و خموش<BR>نه در او نعره زند مجو و شتاب <BR>نه از او شعله کشد خشم و خروش </P> Thu, 29 Oct 2009 21:26:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=barpa&postid=68 barpa http://barpa.blogfa.com/post-68.aspx http://barpa.blogfa.com/post-67.aspx <div style="text-align: right; color: rgb(0, 0, 0);"><br /></div><div align="left" style="text-align: center; color: rgb(0, 0, 0);"><img src="http://xs141.xs.to/xs141/09305/2w35pvq570.gif" /></div><div style="text-align: right; color: rgb(0, 0, 0);"><br /><div style="text-align: center;"><em>(به مناسبت نه سالگی کودکان بی بامداد)</em></div><br />                تو نمي داني غريو يك عظمت<br /><br />                وقتي كه در شكنجة يك شكست نمي نالد<br /><br />                            چه كوهي ست!<br /><br />                تو نمي داني نگاه بي مژة محكوم يك اطمينان<br /><br />                وقتي كه در چشم حاكم يك هراس خيره مي شود<br /><br />                            چه دريائي ست!<br /><br />                تو نمي داني مردن<br /><br />                وقتي كه انسان مرگ را شكست داده است<br /><br />                            چه زندگي ست!<br /><br />                تو نمي داني زندگي چيست، فتح چيست<br /><br />                تو نمي داني اراني كيست<br /><br />                و نمي داني هنگامي كه<br /><br />                گور او را از پوست خاك و استخوان آجر انباشتي<br /><br />                و لبانت به لبخند آرامش شكفت<br /><br />                و گلويت به انفجار خنده ئي تركيد،<br /><br />                و هنگامي كه پنداشتي گوشت زندگي او را<br /><br />                از استخوان هاي پيكرش جدا كرده اي<br /><br />                چه گونه او طبل سرخ زندگيش را به نوا درآورد<br /><br />                در نبض زيراب<br /><br />                در قلب آبادان،<br /><br />                و حماسة توفاني شعرش را آغاز كرد<br /><br />                با سه دهان صد دهان هزار دهان<br /><br />                با سيصد هزار دهان<br /><br />                با قافية خون<br /><br />                با كلمة انسان،<br /><br />                با كلمة انسان كلمة حركت كلمة شتاب<br /><br />                با مارش فردا<br /><br />                كه راه مي رود<br /><br />                    مي افتد بر مي خيزد<br /><br />                        بر مي خيزد بر مي خيزد مي افتد<br /><br />                            بر مي خيزد بر مي خيزد...<img hspace="0" vspace="0" border="0" src="http://xs141.xs.to/xs141/09305/third813.jpg" /><br />...                 <br /><br />                و لقمة دهان جنازة هر بي چيز پادشاه<br /><br />                                    رضاخان!<br /><br />                شرف يك پادشاه بي همه چيز است.<br /><br />                و آن كس كه براي يك قبا بر تن و سه قبا در صندوق<br /><br />                و آن كس كه براي يك لقمه در دهان و سه نان در كف<br /><br />                و آن كس كه براي يك خانه در شهر و سه خانه در ده<br /><br />                با قبا و نان و خانة يك تاريخ چنان كند كه تو كردي، رضا خان<br /><br />                نامش نيست انسان<br /><br />                نه، نامش انسان نيست، انسان نيست<br /><br />                            من نمي دانم چيست<br /><br />                            به جز يك سلطان!<br /><br />                 اما بهار سر سبزي با خون اراني<br /><br />                و استخوان ننگي در دهان سگ انواليد!<br /><br />                و شعر زندگي او، با قافية خونش<br /><br />                و زندگي شعر من<br /><br />                        با خون قافيه اش.<br /><br />                و چه بسيار<br /><br />                كه دفتر شعر زندگي شان را<br /><br />                با كفن سرخ يك خون شيرازه بستند.<br /><br />                چه بسيار<br /><br />                كه كشتند بردگي زندگي شان را<br /><br />                تا آقائي تاريخ شان زاده شود.<br /><br />                جدا نبود شعرشان از زندگي شان<br /><br />                و قافية ديگر نداشت<br /><br />                جز انسان.<br /><br />                و هنگامي كه زندگي آنان را باز گرفتند<br /><br />                حماسة شعرشان توفاني تر آغاز شد<br /><br />                                در قافية خون.<br /><br />                شعري با سه دهان صد دهان هزار دهان<br /><br />                            با سيصد هزار دهان<br /><br />                شعري با قافية خون<br /><br />                        با كلمة انسان<br /><br />                                با مارش فردا<br /><br />                شعري كه راه مي رود، مي افتد، برمي خيزد، مي شتابد<br /><br />                و به سرعت انفجار يك نبض در يك لحظة زيست<br /><br />                راه مي رود بر تاريخ، و بر اندونزي، بر ايران<br /><br />                و مي گويد چون خون<br /><br />                در قلب تاريخ، در قلب آبادان:<br /><br />                انسان انسان انسان انسان . . . انسان ها . . .<br /><br />                و دور از كاروان بي انتهاي اين همه لفظ، اين همه زيست،<br /><br />                سگ انواليد تو مي ميرد<br /><br />                با استخوان ننگ تو در دهانش ـ<br /><br />                استخوان ننگ<br /><br />                استخوان حرص<br /><br />                استخوان يك قبا بر تن سه قبا در مجري<br /><br />                استخوان يك لقمه در دهان سه لقمه در بغل<br /><br />                استخوان يك خانه در شهر سه خانه در جهنم<br /><br />                استخوان بي تاريخي.</div> Fri, 24 Jul 2009 15:13:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=barpa&postid=67 barpa http://barpa.blogfa.com/post-67.aspx http://barpa.blogfa.com/post-66.aspx <SPAN lang=FA> <P style="MARGIN-RIGHT: 0px" dir=rtl align=center><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><IMG border=0 hspace=0 alt="" align=middle src="http://xs941.xs.to/xs941/09286/2w35pvq318.jpg"></FONT></P> <P style="MARGIN-RIGHT: 0px" dir=rtl align=justify><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"> </FONT></P> <P style="MARGIN-RIGHT: 0px" dir=rtl align=center><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><IMG border=0 hspace=0 alt="" align=middle src="http://xs941.xs.to/xs941/09286/1761.jpg" width=443 height=252></FONT></P> <P style="MARGIN-RIGHT: 0px" dir=rtl align=justify><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">...  شبیه یکدیگرند. امروز من هم آنجا بودم. من امروز زیر پاهای استوار پلی ایستادم که  توان حمل خشم ملتی را دارد. با آنکه سی سال پیر تر شده است، با آنکه با شعار" ازهاری بیچاره..." دیگر سی سال است نخوابیده است، با آنکه از زمانه خسته است؛ </FONT></P> <P style="MARGIN-RIGHT: 0px" dir=rtl align=center><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><IMG style="WIDTH: 434px; HEIGHT: 352px" border=0 hspace=0 alt="" align=middle src="http://xs941.xs.to/xs941/09286/snv84934535.jpg" width=400 height=343></FONT></P> <P style="MARGIN-RIGHT: 0px" dir=rtl align=justify><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">امروز من هم آنجا بودم، با برادرانم؛ با خواهرانم؛ بدون ندا.  من امروز پژواک صدای ملتی سی ساله را، که در کودکیاش سر داده بود، شنیدم. </FONT></P> <P style="MARGIN-RIGHT: 0px" dir=rtl align=justify><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">پل هراسان به چشمانم زل میزند؛ میپرسد اینها کیستند؟ چه کسی را میپرستند؟!  پس چرا عکسی در میان دستهایشان نیست ؟! </FONT></P> <P style="MARGIN-RIGHT: 0px" dir=rtl align=justify><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">در کنار گوشش آرام گفتم: این ملت دیگر طفل نیست که کسی را بپرستد، اکنون زمان پرستیدن انسان است. پرستیدن جهد انسانی که برای حفظ کرامتش می جنگد ... </FONT></SPAN><SPAN lang=EN></P> <P style="MARGIN-RIGHT: 0px" dir=rtl align=center><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><IMG border=0 hspace=0 alt="" align=middle src="http://xs941.xs.to/xs941/09286/3745.jpg" width=430 height=342></FONT></P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"> <P style="MARGIN-RIGHT: 0px" dir=ltr align=justify>　</P></FONT></SPAN> Sat, 11 Jul 2009 19:58:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=barpa&postid=66 barpa http://barpa.blogfa.com/post-66.aspx http://barpa.blogfa.com/post-65.aspx <P dir=rtl align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://xs138.xs.to/xs138/09146/untitled-1296.gif" align=baseline border=0></P> <P dir=rtl align=justify>        سياست اغلب صحنه رقابت کوته انديشاني است که نام و نان خود را به بازي با مصالح عموم بسته اند. چنين است که اهل هنر و ادب و فرهيختگي و فضيلت اغلب راه خود را از ميدان سياست به عزلت و کنج فضيلت هاي فردي مي­کشند. اما يکباره رنگ عوض مي­کند و آنچه داني بود به صحنه تجلي ارزش­هاي پاک و عالي انساني بدل مي­شود. آنگاه هر اهل فضيلت گوشه نشيني را به سخره مي گيرد و به ميدان تجلي عرصه سياست متوجه مي­کند. همين چهره ژانوسي فضيلت و رذيلت است که به سياست وجهي افشاگر مي­بخشد. گاه در عمق رذائل متعارف، فضيلت هاي کوچک بزرگ مي­شوند و آينه کردار مردم مي­شوند. الگوها ساخته مي­شود و چهره­هاي فاني در تصوير مردم به چهره­ها و خاطرات ماندگار بدل مي­شوند چنان که از منظر اين فضايل نيز نقاب از چهره رذيلت­ها برگرفته مي­شود و آنچه در پس پشت تحليل و مصلحت انديشي­ها و گفت وگوها، هزار نقاب و لباس مبدل بر تن داشت، عريان مي شود و خطاهاي کوچک مثل رذائل بزرگ انساني پديدار مي شود.</P> <P dir=rtl align=justify>       از من خواسته شد تا مطلبي درباره ميرحسين موسوي بنويسم، كار سختي است؛ چون او به اندازه عمرمن، سكوت كرده است!  اما آنچه از او مي‌دانم با تقسيم‌بندي‌هاي زماني، بصورت شتابزده در اينجا آورده‌ام. </P> <P dir=rtl align=justify> </P> <P dir=rtl align=justify><B>ميرحسين سال­هاي 68-60 </B></P> <P dir=rtl align=justify>       او نخست وزير دولتي بود كه در آن چهره‌هايي هم­چون «سيدمحمد خاتمي، بهزاد نبوي، نجفي وسلامتي و هم­چنین مرتضي نبوي، عسگراولادي، توكلي و ناطق نوري نيز عضو بودند. دو دستگي در دولت ميرحسين نه در وزيرشدن كانديداهاي نخست وزيري و رفيق شدن رقبا، كه در دوگانگي ديدگاه­هاي دو طيف اقتصادي ريشه داشت، كه بعدها جوانه چپ و راست سياسي در جمهوري اسلامي از آن روييد. <IMG style="WIDTH: 320px; HEIGHT: 231px" alt="" hspace=5 src="http://xs538.xs.to/xs538/09146/2278800201_5d01791ebc608.jpg" align=left vspace=5 border=2>در نيمه عمر كابينه اول موسوي(سال 1362) عسگر­اولادي در اعتراض به دخالت‌هاي ميرحسين و بهزاد نبوي از وزارت بازرگاني استعفا داد. احمد توكلي ديگر وزيري بود كه ماندن در دولت را تاب نياورد و از وزارت كار استعفا كرد. كابينه دوم ميرحسين موسوي يكدست‌تر شد؛ چون در اواخر كابينه اول و ابتداي كابينه دوم افرادي كه نگاه راست سنتي به اقتصاد داشتند، جاي خود را به افراد تازه‌تري دادند. اين افراد هرچند به چپ اقتصادي اعتقاد نداشتند،‌ اما به اقتصاد راست سنتي هم معتقد نبودند. دولت موسوي چپ‌گراتر شد وكابينه ائتلافي به سمت خالص‌تر شدن ويكدست‌شدن پيش رفت. </P> <P dir=rtl align=justify><B>ميرحسين سال­های 88-68 </B></P> <P dir=rtl align=justify>        او دراين بازه عموماً تحت تأثیر فضايي كه در عالم سياست تجربه كرده بود و مخصوصاً اعدام‌هاي سال 67، جزء آن دسته از افرادي قرار گرفت كه كنج عزلت رابرگزيدند و تنها به تدريس در دانشكده هنرهاي زيبا و رياست فرهنگستان هنر پرداخت. تنها برگزاري نمايشگاه­هاي نقاشي او بود كه عكس او را به صفحه‌هاي روزنامه‌ها مي‌كشاند. اولين بار در سال­های 76 و 84 بود كه دوستان ونزديكان وي (كه آن روزها زير واژه اصلاحات جمع نشده بودند) به اصرار فراوان خواستار حضور وي در صحنه شدند که همانند سال 76، پیام انصراف مير حسين موسوي در ارديبهشت 84 تيتر اول اكثر روزنامه‌ها شد. آنچه مسلم است، وي در اين 20 سال هرگز مصاحبه‌اي نكرد، البته خود او معتقد است «سكوت اگر به معناي انفعال باشد بد است ولي اگر بدليل عدم ضرورت حضور و براي جلوگيري از سروصدا باشد، شايد چندان هم بد نباشد.» </P> <P dir=rtl align=justify><B>ميرحسين سال 88</B></P> <P dir=rtl align=justify>       سال 88 بي‌گمان از ديدگاه بسياري از صاحب­نظران نقطه‌ي عطفي در تاريخ سياسي اجتماعي معاصر ايران خواهد بود. هنگامي­كه نزديكان ميرحسين در پروژه مجاب كردن وي، به او گفتند:‌ «آيا مسئوليت به قدرت رسيدن دوباره احمدي نژاد را برعهده مي‌گيري؟!» پاسخ او و هر سياست مداري كه دل در گرو اعتلاء و سربلندی اين سرزمين دارد منفي بود. </P> <P dir=rtl align=justify>       آنچه در جلسات خاتمي وميرحسين گذشت و ماحصل آن ابتدا آمدن خاتمي و سپس حضور یکباره­ی ميرحسين شد، موضوع اين نوشته نيست. ولي آنچه مهم است،‌ عهدي است كه هر دوآنان با بيان اين چنين جملاتي بستند:‌« يا من يا ميرحسين خواهيم آمد»‌كه خاتمي در دي‌ماه گفت و يا « من هرگز با خاتمي به رقابت نخواهم پرداخت.» كه از زبان ميرحسين انتشار يافت. </P> <P dir=rtl align=justify>       خاتمي در تحرك انتخاباتي خود دربازه­ی مهر تا بهمن بارها گفت: «‌بدنبال كسي باشيد كه فشارها بر رويش كمتر باشد، امكان استقلال عمل بيشتري در عرصه سياسي داشته باشد» و خود به جد بدنبال آوردن ميرحسين در اين عرصه بود. اما آنچه رخ داد آمدن ميرحسين بعد از خاتمي بود كه خاتمي البته به بها و بهانه اخلاق سياست را نيز فرو ننهاد. او از نامزدي كنار رفت تا بتواند در عرصه سياست، ‌در پيشرو اصلاحات، در استفاده بهينه از انتخابات، در كمك به تغيير و بهبود وضع موجود مديريت اجرايي كشور، در تقويت رويكرد مدني و اخلاقي مؤثرتر از پيش باشد. خاتمي اکنون سرمايه يي بيشتر از پيش است، بيش از آن زمان که نامزد رياست جمهوري بود و حتي پيروز مجدد آن ميدان شود. از او بايد به عنوان بخشي از سرمايه­ی فرهنگي ايران بهره برد. به گفته­ی <I>پي پربورديو</I>:  «سرمايه­ی فرهنگي» در کنار «سرمايه­ی اجتماعي»، «سرمايه­ی انساني» و «سرمايه­ی فيزيکي» داشته هاي يک ملت را مي­سازند. در جامعه­يي که از نعمت سرمايه­ی اجتماعي و سرمايه­ی فرهنگي شايسته برخوردار است، هر کاري از جمله فعليت دادن بيشتر به سرمايه­ی انساني و سرمايه­ی فيزيکي نيز آسان تر مي­شود. انصراف خاتمي، اگر درست فهميده شود، تهديد نيست؛ فرصتي در ساحت هاي معنوي و مادي نيز هست. </P> <P dir=rtl align=justify>        ميرحسين و اطرافيانش كه در روزهاي آخر اسفند با برنامه­ای آمدند كه در گام نخست آن با انتشار بيانيه‌‌اي همراه شد كه آكنده از واژه‌هايي همچون «اسلام ناب محمدي»، «اقتصاد اسلامي» و «زيست مسلماني» بود و هرچه تلاش شد، رگه‌هايي هرچند كوچك نيز از گفتمان اصلاح طلبي و آرمان‌هاي آن در آن يافت شود، توفیقی حاصل نشد! اكثر آگاهان در آن زمان در اين نظر مشترك بودند كه میرحسين آمده است تا در این انتخابات، جناح راست اصلاح طلبان و جناح چپ اصولگرايان را نمايندگي كند كه از لحاظ كمي حدود 30%  آراء را شامل خواهد شد و بدين شكل راه­يابي او  به دور دوم بسيار محتمل خواهد بود. احمدي‌نژاد در دوقطبي با میرحسین شاید پيروز صندوق‌ها باشد، ولي پيروز انتخابات نخواهد بود.</P> <P dir=rtl align=justify>        هرچه زمان گذشت ميرحسين پالس‌هاي مثبت بیشتری بسوي اصلاح طلبان فرستاد تا آنجا كه در ديدارهاي نوروزي خود دیداری با دکتر ميردامادي (دبيركل حزب مشاركت) داشت و جلسه انتخاباتي­ای در حضور شوراي مركزي سازمان مجاهدين برگزار كرد که فرضيه­ی روزهاي آخر اسفند را كه «ميرحسين ناجي چپ و حامي راست» است را با اين كنش‌ها به انزوا برد. در پايان بايد منتظر ماند تا ميرحسين بيشتر سخن بگويد و موضع خود را بصورت شفاف در امور مختلف اجرايي بيان كند، تا نسل من بیشتر از او بداند. </P> <P dir=rtl align=justify> </P> <P dir=rtl align=justify> </P> Sat, 04 Apr 2009 08:56:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=barpa&postid=65 barpa http://barpa.blogfa.com/post-65.aspx http://barpa.blogfa.com/post-63.aspx <P dir=rtl align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://i34.tinypic.com/2w35pvq.gif" align=baseline border=0></P> <P dir=rtl align=center>تحلیلی جامعه شناسانه در باب مفهوم  «دانشجو» و«دانشگاه» و کارکردهای آن</P> <P dir=rtl align=center>----------------------------------------------------------------------</P> <P dir=rtl align=justify> </P> <P dir=rtl align=justify>               جامعه سازمانی است، مرکب از گروه­‌های مختلف که هر یک عهده‌دار فعالیت‌های معینی هستند؛ از اینرو هر جامعه‌ای  گذشته از آنکه در چه مرحله‌ای از تکامل خود باشد، دارای تقسیمات متعددی است.  به بیان دیگر، «تفکیک اجتماعی» در هر جامعه ای واقع می‌شود. مهمترین وجه تفکیک اجتماعی، تقسیم افراد است از لحاظ: «نقش اجتماعی» و نیز«پایگاه اجتماعی». فعالیت معینی که بر عهده‌ی یکی یا بعضی از اعضا گروه نهاده شده باشد، نقش اجتماعی خوانده می‌شود، البته همه‌ی نقش‌هایی که بوسیله یک فرد انجام می‌پذیرد، مستقیما بوسیله‌ی جامعه مقرر نمی‌شوند؛ به این معنی که هر کس خود نیز در این مورد مداخله و ابتکاری می‌ورزد و در انتخاب نقش‌های جدید بصورت کاملا اختیاری تصمیم می‌گیرد، از اینرو از دیدگاه جامعه‌شناسان، نقش‌های اجتماعی را می توان به دو دسته تقسیم کرد:</P> <P dir=rtl align=justify>               «نقش‌های محول» و «نقش‌های محقق». البته هر کس ناگزیر از انجام نقش‌های محول خود است، تا کمابیش آنرا به انجام برساند (مانند نقش پدری)، اما هیچ کس در چارچوب نقش‌های محول خود باقی نمی‌ماند، بلکه موافق امکانات و دغدغه‌های ذهنی خود و با همکاری و یا ضدیت با دیگران، نقش‌های جدیدی برای خود تعیین می‌کند، که نقش‌های محقق خوانده می‌شود (مانند نقش دانشجو و یا نویسنده). هنگامیکه یک نقش اجتماعی مورد ارزشگذاری از سوی اجتماع قرار می‌گیرد، «پایگاه اجتماعی» آن نقش معلوم می‌گردد، در واقع پایگاه اجتماعی، ارزشی است که یک گروه برای یک نقش اجتماعی قائل می‌شوند.</P> <P dir=rtl align=justify>             در ادامه لازم می‌دانم تعریفی از «سازمان اجتماعی» و همچنین «موسسه اجتماعی» ارائه شود تا از تحلیلی که در انتهای متن خواهد آمد، تصویری بهتری در ذهن خواننده ایجاد گردد: جامعه یا نظام اجتماعی‌ای که به قول پارسنز: " مجموعه‌ای است مرکب از افراد یا گروه‌هایی که نسبت به یکدیگر، کنش‌های متقابل می‌کنند، به اعتبار انتظام ذاتی یا روابط استوار<U> درونی</U> خود «سازمان اجتماعی» نام گرفته‌اند. هر سازمان – چه خرد و چه کلان –  از جزءهایی متعدد ترکیب یافته است. به عنوان مثال یک دانشگاه سازمان اصلی ای است، که در عین وحدت، شامل چند دانشکده و یا چند کلاس می‌باشد، که  آنها را «سازمان فرعی » می‌نامیم. هر یک از سازمان‌های اجتماعی از ابعاد مختلف قابل بررسی هستند، در این متن تکیه نگارنده بر روی کارکرد این سازمان‌هاست. اگر دانشگاه (به عنوان سازمان اجتماعی) از کارکرد خود (که شرح آن خواهد رفت) بازبماند، تبدیل به سازمانی بی ارزش خواهد گشت. هر یک از این سازمان‌ها کارکردهای اجتماعی معینی را عهده دارند(از جمله این سازمان‌ها: دولت، دانشگاه، احزاب، شرکتها و ...) سازمان‌های اجتماعی عموماً وابسته به نهادهای اجتماعی هستند، تا نیازهای گوناگون انسان حاضر در جامعه مدرن را مرتفع سازند وکارکرد نهادهای اجتماعی، همانا به پویش‌های پیچیده‌ای در عصر حاضر تبدیل شده‌است. بنابراین سازمان‌های اجتماعی به منزله <U>عوامل</U> یا <U>عناصر</U> نهادهای اجتماعی هستند که تمیزدادن این دو مقوله از هم نقش کلیدی در فهم ادامه متن خواهد داشت. در جدول زیر بصورت نمونه چند سازمان (یا موسسه اجتماعی) پر اهمیت؛ نهادی که از آن برخاسته‌اند و همچنین هدفی را که دنبال می‌‌کنند، آمده است  :‌</P> <DIV align=justify> <TABLE dir=rtl cellSpacing=0 cellPadding=0 border=1> <TBODY> <TR> <TD vAlign=top width=233> <P dir=rtl align=center><FONT size=2><STRONG>سازمان اجتماعی</STRONG></FONT></P></TD> <TD vAlign=top width=233> <P dir=rtl align=center><FONT size=2><STRONG>نهاد</STRONG></FONT></P></TD> <TD vAlign=top width=233> <P dir=rtl align=center><FONT size=2><STRONG>هدف</STRONG></FONT></P></TD></TR> <TR> <TD vAlign=top width=233> <P dir=rtl align=center><FONT size=2>دولت</FONT></P></TD> <TD vAlign=top width=233> <P dir=rtl align=center><FONT size=2>پویش‌های زمام‌داریو اداری</FONT></P></TD> <TD vAlign=top width=233> <P dir=rtl align=center><FONT size=2>انتظام جامعه</FONT></P></TD></TR> <TR> <TD vAlign=top width=233> <P dir=rtl align=center><FONT size=2>دانشگاه</FONT></P></TD> <TD vAlign=top width=233> <P dir=rtl align=center><FONT size=2>پویش‌های درسی و امتحانی</FONT></P></TD> <TD vAlign=top width=233> <P dir=rtl align=center><FONT size=2>آموزش و پرورش انسانی</FONT></P></TD></TR> <TR> <TD vAlign=top width=233> <P dir=rtl align=center><FONT size=2>حزب</FONT></P></TD> <TD vAlign=top width=233> <P dir=rtl align=center><FONT size=2>پویش‌های تبلیغ و مبارزه سیاسی</FONT></P></TD> <TD vAlign=top width=233> <P dir=rtl align=center><FONT size=2>تسلط سیاسی</FONT></P></TD></TR> <TR> <TD vAlign=top width=233> <P dir=rtl align=center><FONT size=2>مسجد</FONT></P></TD> <TD vAlign=top width=233> <P dir=rtl align=center><FONT size=2>پویش‌های نیایش</FONT></P></TD> <TD vAlign=top width=233> <P dir=rtl align=center><FONT size=2>آرامش اجتماعی</FONT></P></TD></TR></TBODY></TABLE></DIV> <P dir=rtl align=center> </P> <P dir=rtl align=justify>                 در اینجا تعریف مختصری نیز از «جنبش» یا «نهضت» ارائه خواهد شد ( که اکثرا در متن‌های امروزه نویسندگان و دانشجویان بار معنایی – به زعم نگارنده نادرست –  یافته است). جنبش همانا رفتارِ گروهی نسبتاً منظم و با دوامی است برای نیل به هدف اجتماعی <U>کمابیش معین</U>، موافقِ  <U>نقشه ای معین</U> .</P> <P dir=rtl align=justify>آنچه در ادامه می‌آید، پیوندی است میان دو مفهوم «دانشجو» و «دانشگاه» و تعاریف ابتدای متن:</P> <P dir=rtl align=justify>              یک فرد پس از آنکه نقش «دانشجو» را در یک اجتماع پذیرا شد( که البته در جامعه کنونی ایران، متأسفانه از دسته «نقش‌های محقق» خارج گشته و جزء دسته «نقش‌های محول» گشته است!) <IMG style="WIDTH: 250px; HEIGHT: 375px" alt="" hspace=5 src="http://i35.tinypic.com/1zw1zbo.jpg" align=left vspace=5 border=0>دارای یکسری وظایف و کارکردهایی در قبال اجتماع خود است و این وظایف و کارکردها با وظایف و کارکردهای این فرد در قبال موسسه خود (دانشگاه) کاملا قابل تفکیک است. یعنی یک فرد به واسطه نقش «دانشجویی» که دارد، بصورت داوطلبانه و با توجه به نیازهای شخصی می تواند در هر یک از مؤسسات دیگر اجتماعی همچون ( دولت، حزب، مسجد و ...) عضویت داشته باشد، که البته نکته ظریف بحث از این منظر مطرح است که <U>همپوشانی</U> و <U>تداخل</U> نهادهای این موسسات(که از نهادهای کاملا منفک برخاسته اند )، چگونه در جامعه فعلی ایران از سوی حکومت تفسیر می‌گردد:</P> <P dir=rtl align=justify>چند گزاره زیر برای روشن تر شدن بحث، مطرح می‌گردد:</P> <P dir=rtl align=justify>1-    در دیدار وزیر علوم دولت نهم که به همراه جمعی از معاونان وی و رؤسای دانشگاههای تهران با <I>محمد تقی مصباح یزدی</I> صورت گرفت، از سوی ایشان مطرح شد: « ... اسلامی کردن دانشگاه‌ها به عنوان یک وظیفه شرعی است و سعی می‌کنیم تمام توانِ خود را در انجام این مهم، و همکاری با دولت به کار گیریم»<SUP> 1</SUP></P> <P dir=rtl align=justify>2-    سید محمد حسینی (نماینده وزیر علوم در امر نظارت بر دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزشی) در یکی از جلسات هفتگی انصار حزب الله : « ... اگر دانشجو بینش سیاسی نداشته باشد، یعنی لمپنیزم! خوشگذرانی و  بی‌بندوباری  را در دانشگاه ترویج داده ایم!» <SUP>2</SUP></P> <P dir=rtl align=justify>3-    عبدالله مومنی(دبیرکل دفتر تحکیم وحدت): « ... اگر آنچه را احزاب خود باید انجام دهند، که به هر دلیلی نتوانند، به خودشان محول شود، شاید بهتر بتوانند برایش راه حلی بجویند؛ به جای آنکه به  دانشجویان متوسل شوند؛ زیرا تغییر در مناسبات قدرت، اگر ضروری است، آنها که می‌خواهند به قدرت برسند؛ برایش چاره‌ای خواهند جست»<SUP> 3</SUP></P> <P dir=rtl align=justify>4-    زاهدی وزیر علوم دولت نهم در دیدار با معاونان فرهنگی دانشگاههای تهران بیان کرد: «در این دولت در پی  ساختن دانشگاه‌های تمدن ساز هستیم! »<SUP>4</SUP></P> <P dir=rtl align=justify>             اینها تنها بخشی از نقل‌قول‌هاییست که در شرایط فعلی جامعه خبری ایران مطرح می񳟁گردد. به وضوح آشکارست، که گوینده در هیچکدام از مثال‌های آورده شده، «دانشگاه» و «دانشجو» را به عنوان «مؤسسه اجتماعی» و «نقش اجتماعی» باور ندارند و سعی در جایگزین کردن معنایی ساختگی در جهت  تغییر کارکردهای آندو گمارده‌اند. حال آنکه نگارنده معتقد است، همانطور که <U>نهاد دانشگاه</U> از <U>نهاد دولت</U> و <U>نهاد حزب</U> و <U>نهاد دین</U> جداست (اگر با سکولاریسم – که به جدایی دین از حکومت معتقد است –  اشتباه گرفته نشود)،  چگونه میتوان اینها را همگی برخاسته از یک نهاد واحد دانسته، و دست به صدور احکام کلی و بیان وهم آلودی(همچون ساختن تمدن!) زد؟</P> <P dir=rtl align=justify>                 </P> <P dir=rtl align=justify>                    در انتها ضمن نتیجه‌گیری از بحث خود، مطلبی هر چند کوتاه در باب استقلال نهاد دانشگاه از نهادهای سیاسی و مذهبی جامعه ارائه میگردد: دانشگاه به عنوان مؤسسه‌ای اجتماعی، نمونه ای مطلوب از اداره یک جامعه از نظر برخورداری از ارزش‌های اخلاقی، انسانی و اجتماعی، نظم و قانون، مسئولیت پذیری و پاسخگویی، ساختار دموکراتیک، حقوق مداری و روایط عادلانه و تولید و نوآوری علم می باشد. (البته ساختار دموکراتیک دانشگاه بر خلاف دولت اصلاحات،در این دولت با حذف مدیریت‌های انتخابی و ترجیح مدیریت‌های سیاسی و جناحی از بین رفته است). بطور خلاصه می‌توان، مبانی وضرورت‌های استقلال دانشگاه را در موارد زیر خلاصه کرد:</P> <P dir=rtl align=justify>1-    صلاحیت و کارآمدی اجزا و عناصر تشکیل دهنده دانشگاه، اعم از استادان، محققان، دانشجویان و کارکنان؛</P> <P dir=rtl align=justify>2-    فضای مستعد و مبتنی بر رقابت سازنده علمی و نقشی راه‌گشا و پیشاهنگ دانشگاه، در عرصه‌های فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی؛</P> <P dir=rtl align=justify>3-    ساز و کارهای علمی و ساختار دموکراتیک در نهادهای علمی و پژوهشی؛</P> <P dir=rtl align=justify>4-    استفاده از منابع سرشار انسانی و طبیعی کشور با حداکثر بهره‌وری و کیفیت؛ تحولات شگرف علم و فناوری و نقش تعیین کننده توسعه انسانی در عصر فرا صنعتی و ارائه راهبردهای جهانی. </P> <P dir=rtl align=justify>------پانوشت----------------</P> <P dir=rtl align=justify>1-     روزنامه اعتماد 15/9/86</P> <P dir=rtl align=justify>2-     روزنامه اعتماد 15/9/86</P> <P dir=rtl align=justify>3-     روزنامه اعتماد 14/9/86</P> <P dir=rtl align=justify>4-     روزنامه ایران 9/7/86</P> <P dir=rtl align=justify>----- مراجع-------------------</P> <P dir=rtl align=justify>1-     آگبرن، ویلیام، زمینه جامعه شناسی، ترجمه امیرحسین آریانپور، نشر گستره، 1383</P> <P dir=rtl align=justify>2-     بشیریه، حسین، جامعه شناسی سیاسی، نشر نی، 1387</P> <P dir=rtl align=justify>3-     بشیریه، حسین، موانع توسعه سیاسی در ایران، نشر گام نو، 1387</P> <P dir=rtl align=justify>4-     گیدنز، آنتونی، چکیده آثار آنتونی گیدنز، نشرققنوس، 1383</P> <P dir=rtl align=justify>5-     معین، مصطفی، استقلال دانشگاه «توسعه علمی و تعهد اجتماعی» ، نشر علمی و فرهنگی، 1383</P> <P dir=rtl align=justify> </P> Sat, 06 Dec 2008 15:39:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=barpa&postid=63 barpa http://barpa.blogfa.com/post-63.aspx http://barpa.blogfa.com/post-62.aspx <P align=center> </P> <P align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://xs233.xs.to/xs233/08452/321375.gif" align=baseline border=0><IMG alt="" hspace=0 src="http://xs433.xs.to/xs433/08452/peste33896.jpg" align=baseline border=0></P> <P>این بار در این شهر که بادی نمی وزد٬ چه کسی سلام غم‌انگیز مرا خواهد برد؟</P> <P></P> <P>این بار کدامین درخت٬ برای نظاره مهمانی رنگهایتان٬ تن مرا خواهد پوشاند؟</P> <P>این بار کدامین کودک٬ به شکلکِ صورتم٬ در خیابان نخواهد خندید؟</P> <P>این بار کدامین پسته کور را به امید آنکه - تنها او - به من لبخند زند٬ از جیب بیرون خواهم آورد؟</P> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><FONT face=WingDings><FONT face=Tahoma size=4>¤</FONT></FONT></FONT></P> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><FONT face=WingDings><FONT face=Tahoma>اینک منم با کوچه‌های بی‌فرجام٬ که پژواک صدای ناله‌هایم را از خشتهایش می‌شنوم؛</FONT></FONT></FONT></P> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif">اینک منم و نیمکتی که هرگز، طعم غریب ایستادن بر هر دو پایش را، نخواهد چشید؛</FONT></P> <P>اینک منم در انتهایِ زمان ایستاده، بی‌آنکه جرأت برگشتن و لمس سیلی‌هایتان را داشته باشم؛</P> <P>اینک منم و چهره‌هایی مبهم٬ که در میانِ اشکهایم٬ دهن‌کجی می‌کنند؛</P> <P>اینک منم با سنگهایِ این آخرین کوه٬ که سرخی جامه‌اش را کز من است٬ انکار می‌کند؛</P> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><FONT face=WingDings size=7><FONT size=7><FONT face=Tahoma size=4>¤</FONT></FONT></FONT></FONT></P> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><FONT face=WingDings><FONT face=Tahoma>این روز نحض‌تر از آن است٬ که تواند "انسان"‌ای را هدیه کند؛</FONT></FONT></FONT></P> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><FONT face=WingDings><FONT face=Tahoma></FONT></FONT></FONT> </P> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><FONT face=WingDings><FONT face=Tahoma>اینک، </FONT></FONT></FONT></P> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><FONT face=WingDings><FONT face=Tahoma>خسته‌تر از آنم که "باشم".</FONT></FONT></FONT></P> <P><FONT face="Tahoma, Arial, Helvetica, sans-serif"><FONT face=WingDings size=7><FONT size=7> </P></FONT></FONT></FONT> Mon, 03 Nov 2008 05:53:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=barpa&postid=62 barpa http://barpa.blogfa.com/post-62.aspx http://barpa.blogfa.com/post-61.aspx <P align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://xs433.xs.to/xs433/08446/111683.gif" align=baseline border=0></P> <P align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://xs233.xs.to/xs233/08446/222288.gif" align=baseline border=0></P> <P>در حیاط خانه ام امروز٬ ابر کوچکی مهمان بود٬</P> <P></P> <P>عرق شرمش بر شیشه چکید٬</P> <P>خواستم از در بیرون بروم٬ تا پیشانی او پاک کنم.</P> <P>چشمانم به دیوار اوفتاد٬</P> <P>آنچه میخواستم زین مردم دور٬ </P> <P>همه پیدا بودند٬ بر کاغذ تلخ:</P> <P>یک دانه شمع٬ یک بسته طناب٬ یک جام تهی ...</P> <P>¤</P> <P>مداد قرمزم - که سردش شده بود - همه اش را خط زد٬</P> <P>آرام نوشت:</P> <P>یک بغل شمعدانی زرد.</P> <P> </P> Sat, 01 Nov 2008 08:20:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=barpa&postid=61 barpa http://barpa.blogfa.com/post-61.aspx http://barpa.blogfa.com/post-60.aspx <P align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://xs432.xs.to/xs432/08442/22459.gif" align=baseline border=0></P> <P align=center>  <IMG alt="" hspace=0 src="http://xs432.xs.to/xs432/08442/1753.jpg" align=baseline border=0></P> <P>به دورت نه هفت بار٬ </P> <P>هفتاد بار گشتم.</P> <P>دستهایم را بر تنت نه یکبار٬ </P> <P>هفتاد بار کشیدم.</P> <P>در آغوشم آنچنان فشردمت٬ </P> <P>که در نیابی٬ خراش بر تنت٬ </P> <P>مأوای آخرین سفید بر لبم شد.</P> <P> </P> Wed, 29 Oct 2008 20:28:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=barpa&postid=60 barpa http://barpa.blogfa.com/post-60.aspx http://barpa.blogfa.com/post-59.aspx <P align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://xs232.xs.to/xs232/08432/1835.gif" align=baseline border=0></P> <P> </P> <P align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://xs432.xs.to/xs432/08432/snv83538849.jpg" align=baseline border=0></P> <P align=right>...</P> <P align=right>- آن  شهر  گم  نشده  بود!</P> <P align=right>- مردمانی  که  مهمانی ای  به  ضیافت  شیرینی دود  گرفته  بودند٬ </P> <P align=right>بیش  از  همه ی  آن  خاکها٬</P> <P align=right>گمگشته</P> <P align=right>بودند.</P> <P align=center> </P> Wed, 22 Oct 2008 20:28:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=barpa&postid=59 barpa http://barpa.blogfa.com/post-59.aspx http://barpa.blogfa.com/post-58.aspx <P align=center><IMG alt="" hspace=0 src="http://i37.tinypic.com/m8d3so.gif" align=baseline border=0></P> <P><IMG style="WIDTH: 400px; HEIGHT: 350px" alt="" hspace=0 src="http://i36.tinypic.com/25vv8.jpg" align=middle border=0></P> <P>...</P> <P></P> <P>۴ شهریور ۶۹ بود.</P> <P>شمعدانی بود.</P> <P>شمعدانی گل نداشت.</P> <P>میم نبود.</P> <P>آزاد نبود.</P> <P>امروز ٬</P> <P>شمعدانی بود.</P> <P>شمعدانی گل داشت.</P> <P>کتاب بود.</P> <P>انتظار بود.</P> <P>خبری نبود.</P> <P>باد بود.</P> <P>کتاب بسته نماند.</P> <P>...</P> <P> </P> Mon, 25 Aug 2008 08:34:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=barpa&postid=58 barpa http://barpa.blogfa.com/post-58.aspx